Wybierz region

Wybierz miasto

    Pierwszy raz zeszli do podziemia

    Autor: Lidka Popielas

    2000-08-08, Aktualizacja: 2009-08-21 13:24

    W Muzeum Archeologicznym mieszczącym się przy ulicy Wodnej w Poznaniu trwają prace związane z osuszaniem fundamentów. Jednocześnie studenci archeologii prowadzą pierwsze w historii budynku badania murów piwnicznych.

    W Muzeum Archeologicznym mieszczącym się przy ulicy Wodnej w Poznaniu trwają prace związane z osuszaniem fundamentów. Jednocześnie studenci archeologii prowadzą pierwsze w historii budynku badania murów piwnicznych.

    Od dwóch miesięcy trwają prace wykopaliskowe w budynku muzeum, dawnej siedzibie rodu Górków. Obecnie teren obiektu obejmuje blok zabudowań wyznaczony ulicami: Wodną, Klasztorną, Kozią i Świętosławską.

    Odkryli osadnik

    Prowadzone obecnie badania objęły całość fundamentów bloku - zespołu budynków muzeum. Dzięki temu wyróżniono bryłę samego pałacu oraz dawne działki mieszczańskie. Przegląd ścian piwnic potwierdził wcześniej ustalone przypuszczalne plany podziemi. W części od strony ulicy Koziej znaleziono pozostałości kamienic gotyckich oraz mury z czasów przebudowy budynku przez Andrzeja I Górkę, który pogrubiał ściany gotyckie. Na głębokości 2,5 metra studenci natrafili na bruki pochodzące z XV wieku. Zgodnie z twierdzeniami, okazało się, że cały gotycki Poznań był niższy o około 2,5 metra. W Renesansie natomiast podniósł się o 1 metr. Na narożniku ulic Koziej i Świętosławskiej odkryto osadnik, przeznaczony na odpływ ścieków, datę jego pochodzenia szacuje się na okres XVII - XVIII wieku. Pomieszczenie to miało głębokość na 5,5 metra poniżej obecnego poziomu. Przez wieki zasypane było gruzem. Opróżniając je badacze natrafili na fragmenty zabytkowego naczynia kamionkowego z XVII wieku z wyciskiem napisu, który jest w trakcie analizy.

    Historia pałacu

    Geneza Pałacu Górków sięga XV wieku. Materiały archiwalne potwierdzają pierwotną zabudowę czterech parcel. Mianowicie działka na narożniku ul. Wodnej i Świętosławskiej należała około roku 1470 do mieszczanina Łukasza Coppersmeda, sąsiedni dom przy ulicy Wodnej do mieszczki Barbary Hectorowej. Następny do Mikołaja Peschla, a kolejny do kasztelana poznańskiego Piotra z Szamotuł, który w 1473 roku kupił kamienicę Peschla. Parcele Piotra przejął wojewoda poznański Andrzej z Szamotuł. Po jego śmierci majątek przypadł Łukaszowi II Górce (spadkobiercy fortuny biskupa poznańskiego Uriela Górki), który ożenił się w 1499 roku z jedyną córką właściciela posesji. Pozostałe kamienice, znajdujące się w sąsiedztwie tych działek należały do mieszczan.

    Syn zrealizował

    W 1536 roku Łukasz II Górka uzyskał dwie puste działki przy ulicy Koziej, które mu nadał król Zygmunt Stary. Wkrótce zostały też wchłonięte pozostałe parcele. Po śmierci Łukasza w 1538 roku posiadłość odziedziczył jego syn Andrzej I Górka, który zgodnie z inicjatywą ojca zmodernizował i przebudował prywatną rezydencję na pałac. Od tego czasu obiekt uznawany był za jeden z okazalszych pałaców magnackich. W ciągu dalszych dziejów wielokrotnie zmieniał właścicieli i funkcję społeczną, co spowodowało przemianę w jego architekturze. W XVII i XVIII wieku stanowił siedzibę klasztoru benedyktynek. Natomiast w XIX mieścił szkołę fundacji księżnej Ludwiki Radziwiłłowej. Na przełomie XIX/XX wieku aż do roku 1945 był kamienicą czynszową. Po II wojnie światowej zrujnowany obiekt odbudowano i przekształcono w siedzibę Muzeum Archeologicznego, w który można podziwiać zbiory dotyczące pradziejów ludzkości zarówno na ziemiach polskich, jak i w Egipcie.

    Sonda

    Które ze świąt uważasz za bardziej poznańskie?

    • Dzień Św. Marcina (77%)
    • Imieniny Miasta - Dzień Patronów Miasta Piotra i Pawła (23%)

    Korzystamy z cookies i local storage.

    Bez zmiany ustawień pliki są zapisywane na urządzeniu. Więcej przeczytasz tutaj.