VERBA SACRA - Szaleństwa Majki, powrót Zuzanny

Zuzanna Janin, wtedy Antoszkiewicz, na planie filmowym znalazła się dzięki asystentce reżysera, która w ostatniej chwili wypatrzyła ją podczas naboru w szkole baletowej przy warszawskim Teatrze Wielkim. O roli zadecydował reżyser Stanisław Jędryka, specjalista od produkcji dla młodzieży.

- Nie tylko w serialu byłam niepokorną nastolatką. Podczas pracy na planie filmowym, gdy tylko nadarzyła się okazja, biegłam do znajomych, co doprowadzało do szału reżysera - mówi Zuzanna Janin. I nie boi się przyznać, że już wtedy piła z chłopakami piwo, słuchając radia Luksemburg.

Kilka miesięcy później, po zakończonych zdjęciach, otrzymała propozycje ról u boku najlepszych reżyserów, jednak zdecydowała się tylko raz i w 1979 roku zagrała Adę w filmie Wiktora Skrzyneckiego "Mysz".

Po tych debiutach, zakończyła karierę aktorską, by skupić się na innego rodzaju twórczości wizualnej. - Bardziej interesowało mnie realne życie niż film - mówi dziś artystka.

Tak rozpoczęła się wieloletnia praca artystyczna Zuzanny. Od ukończenia Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, do dnia dzisiejszego tworzy wideo-instalacje, rzeźby, obiekty fotograficzne i rysunki. Jest laureatką wielu prestiżowych wyróżnień, trzykrotnie była nominowana do Paszportu Polityki, a jej realizacje doczekały się uznania na całym świecie.

Najbardziej znane prace, jak "Walka" czy "I see my death" (w którym Janin sfingowała swoją śmierć) ciągle wzbudzają wiele kontrowersji.

- Sztuka jest wędrówką w czasie, tak jak poprzednie prace były wybieganiem w przyszłość kultury, czyli do tego, czego się nie da zobaczyć, aż do skrajnego, granicznego doświadczenia śmierci, to teraz, po tym doświadczeniu, idę w drugą stronę i próbuję przeanalizować fascynujące dla mnie momenty, czyli czas młodości - mówi Janin. Najczęściej dotyka tematów dotyczących czasu, poszukiwania własnej tożsamości czy związków ciała z duchem. Nie boi się stawiać pytań o rzeczy ostateczne, jak w wymieniowym projekcie "I see my death", który wyraźnie podzielił publiczność na pasjonatów i krytyków jej sztuki.